Guldasta

An’anaviy Toşkentning bezak beruvçi kaştalar öziga xos xilma-xil va boydir. Gulkörpa va çoyşab (yostiqlarga töşalgan çoyşab) larni öz içiga olgan yotoq anjomlari kelin sarposining ajralmas qismi hisoblangan. Taxminan çoyşab sözi joy va keça sözlaridan kirib kelgan.

P-körinişdagi bunday kaşta torroq markaziy maydonga ega bölib, töğri-törtburçak toqini taşkil etgan. Çoyşabning bir tarafini yangi turmuş qurganlar oyoq osti uçun möljallab kaşta tikmasdan böş qoldirişgan. Tadqiqotçilar aytişiça, bu tarafni yopilişi yoş kelin-kuyovning baxtli hayotiga töğanoq bölişiga va nasl keltirişiga tösqinlik qilişi mumkin degan fikr bilan boğliq edi. Bunday körinişlarni an’anaviy liboslarda ham köriş mumkin. Masalan, Özbekistonning janubiy tomonida köpinça ayollaş boşga yopiladigan kiyimlarida etagi tikilmas edi. Qariyalarni ta’kidlaşiça, bu köp bolalikka olib kelar edi.

Kelin-kuyov örin-joy buyumlarini kaşta bilan bezaşda alohida e’tibor berilgan, çunki mahalliy aholining fikriga köra, yangi turmuş qurganlar, kelajakda ona va bolalar ham eng himoyasiz hisoblangan. Şuning uçun, kaştalarni tumor körinişida, aççiq qalampir, piçoq va boşqa aşyolar körinişini himoya va sehrni anglatuvçi kaştalar bilan köproq töldirişga harakat qilişgan. Bu holatda har bir gullar butasida aççiq qalampirlar tasvirini çoyşab bezagida köriş mumkin. Ustalar sözlariga qaraganda, bunday qalampirlarning köpligi kaştaning himoya va sehr vazifasini ikki baravar köpaytirgan.

Manba: tbc-ornaments.uz